Wilfred was een nuchtere vertaler. ‘Een vertaler moet gewoon ontleden, die moet het onderwerp zoeken en het lijdend voorwerp en het meewerkend voorwerp, en een woordenboek raadplegen, en dan heeft hij tijdens dat opzoeken de tijd om na te denken,’ zei hij eens in VPRO’s De Avonden. En over de moeilijkheidsgraad van het vertalen, met name van Heine: ‘Het is heel simpel: als een man goed schrijft, gaat het vertalen van een leien dakje.’ Het is dan ook niet verwonderlijk dat er volgens Wilfred niet of nauwelijks verschil bestond tussen het vertalen van literaire fictie of non-fictie. Wat telde was ‘of de auteur goed of slecht schrijft. Een vertaler is een van de eersten om te merken dat er in de te vertalen tekst iets hapert,’ stelde hij. En: ‘Vertalers zouden de moed moeten opbrengen om tegen hun uitgever te zeggen: waarde uitgever, dit is een slecht geschreven boek, dat nooit in vertaling mag uitkomen.’ Dit consequente standpunt heeft tot een vertaaloeuvre geleid waarmee Wilfred een uitgesproken voorbeeldfunctie vervult.
Maar ja, ‘gewoon ontleden’, kom er nog eens om. Wilfred vond dat KVP en PvdA het Nederlandse taalonderwijs totaal vernietigd hadden. In zijn eigen gymnasiumtijd werd er ‘alleen maar vertaald. Grieks, Latijn, Frans, Duits, Engels: alleen maar vertalen. Dat zouden ze nu razendsnel opnieuw moeten invoeren. Een boek goed lezen, daarvoor moet je eindeloos oefenen en prutsen. Het is gewoon heel belangrijk op de middelbare school: al die regels, grammatica en woordjes uit je hoofd leren en oefenen, oefenen.’
Onnozele gemakzucht, vond hij die afbraak uit maatschappelijk-cultureel oogpunt, maar ook met mensen die daar zelf te weinig tegenover stelden, had hij weinig op. Wee de redacteur die hem op een achternamiddag belde of hij niet ‘even’ een flaptekstje kon maken…
…..Download rechtsboven de PDF voor de volledige tekst. Als uw voorkeur uitgaat naar Epub-formaat, kunt u het bestand downloaden door hier te klikken. En hier vindt u het bestand in Word.
