De eerste recensie van Nevermore die ik onder ogen kreeg maakte me nieuwsgierig. Ik las het boek, het fascineerde me en toen uitgeverij Oevers ja zei op mijn voorstel om het te vertalen was ik opgetogen. Wie wil er als vertaler nou geen roman over vertalen vertalen! Maar toen las ik het boek nog eens goed en werd ik – anders dan Wajsbrots personage in het citaat hierboven – niet vóór maar ná het lezen van de tekst door het wilde dier besprongen. De crux is namelijk dat het personage haar Franse lezers mee laat kijken terwijl ze Time Passes zin voor zin uit het Engels in het Frans vertaalt. Was het voor de Nederlandse lezers van mijn vertaling interessant om te lezen welke problemen zich daarbij voordeden? En moest daar dan geen toelichting van mij bij voor wie het Frans niet beheerste? En tot slot wellicht dan ook nog een Nederlandse vertaling van de betreffende zin? En een beschrijving van de specifieke problemen die daarbij kwamen kijken? Als ik zo te werk ging, werd mijn vertaling anderhalf keer zo dik als het origineel en veranderde het sierlijke bouwwerk van Wajsbrot in een betonnen kolos. Was het niet beter om de schijn te wekken dat de tekst in het Nederlands werd vertaald en een beroep te doen op wat met een literaire term the suspension of disbelief (het opschorten van het ongeloof) heet: de bereidheid van de lezer om mee te gaan in iets wat niet realistisch is, in dit geval een Franse vertaalster die een Engelse tekst in het Nederlands vertaalt?
Collega’s aan wie ik mijn dilemma voorlegde fronsten hun wenkbrauwen en sommigen namen zelfs het woord onvertaalbaar in de mond…
…..Download rechtsboven de PDF voor de volledige tekst. Als uw voorkeur uitgaat naar Epub-formaat, kunt u het bestand downloaden door hier te klikken. En hier vindt u het bestand in Word.
