Helaas kan een vertaler niet op dezelfde wijze te werk gaan als de schrijver: hij moet zijn ogen voortdurend openhouden. Het proza van Sinjavski zit vol onverwachtheden. Je zou kunnen zeggen dat Goedenacht twee oorspronkelijke auteurs heeft: Abram Terts met een surrealistische, bizarre stijl en Sinjavski die nuchterder, bedachtzamer schrijft. Sinjavski en Terts wisselen elkaar in dit boek voortdurend af. Van het ene moment op het andere verandert de hele opbouw, de woordkeuze, de gedachtegang. Het is maar goed dat er naar Goedenacht niet twee maar vier vertalersogen hebben gekeken.
Dit brengt ons bij de andere reden waarom we zo verheugd zijn over de toekenning van de prijs: het is de bekroning van een werkwijze die hier en daar nog wat twijfels oproept. Bij een collectieve vertaling zouden stijlbreuken optreden, of de stijl van de vertaler zou in het gedrang komen waardoor het geheel een kleurloos aftreksel van het origineel zou worden. Wij menen dat dit alles zich niet hoeft voor te doen. Wanneer samenwerkende vertalers dezelfde ideeën hebben over de vrijheden en de beperkingen die ze bij het vertalen in acht nemen, wanneer ze beiden ervan uitgaan dat de stijl van de schrijver de enige leidraad is en ze hun eigen creatieve drang weten te beteugelen, dan zal een dergelijke collectieve vertaling een naadloos geheel opleveren en een correcte weergave van de oorspronkelijke tekst.
Wij zijn beiden voortgekomen uit de Leidse school van slavisten-vertalers die zich onderscheidt door een vrij nuchtere opvatting van vertalen. ‘Vertalen wat er staat’ luidt daar het credo, wat natuurlijk niet betekent dat een volstrekt letterlijke weergave altijd de meest juiste vertaling is…
….. Download rechtsboven de PDF voor de volledige tekst. Als uw voorkeur uitgaat naar Epub-formaat, kunt u het bestand downloaden door hier te klikken. Hier vindt u het bestand in Word en hier kunt u het juryrapport uit 1987 lezen.
